Bu yazı, 2026 ABD ara seçimleri üzerine iki yazılık bir dizinin ilki. Sosyalist taleplerin yayılırken liberal, anti-tekelci ve dinsel toplumsal adalet gelenekleri içinde nasıl yeniden biçimlendiğini soruyor; ikinci yazı, bu yeniden biçimlenmenin talepleri savunan örgütlerin bağımsızlığına ne yaptığını tartışacak. Bu yazının tezi şudur: Sınıf dili 2026’da geniş bir meşruiyet kazandı ama sosyalist talepler en görünür biçimde sosyalist olmayan adayların söyleminde yeniden biçimlendi; eyalet çapındaki seçim zaferleri de sosyalist örgütlerin bağımsız siyasal başarısı olarak değil, Demokrat koalisyonun başarısı olarak ortaya çıktı. Bu tespit, DSA’nın emeğini görmezden gelmek anlamına gelmiyor: Örgüt yıllardır sürdürdüğü örgütlenme ve gönüllü emeğiyle ön seçimlerde gerçek kazanımlar elde etti. Dizi bu birikimi teslim ederek, sosyalist hareketin bağımsız gücünün nasıl korunup büyütülebileceğini soruyor.
Yanlış soru: Sosyalizm mi kazandı?
Seçimin ertesi sabahı ABD solunda iyimserlik hakimdi. Bu iyimserlik yalnızca Kasım sonuçlarına değil, yaz boyunca kazanılan ön seçimlere de dayanıyordu: DSA destekli adaylar Haziran’da, yani partilerin genel seçim adaylarını belirleyen yarışlarda, önemli zaferler kazanmıştı. New York’ta Darializa Avila Chevalier görevdeki Adriano Espaillat’ı devirmiş, Brooklyn’de Claire Valdez boşalan koltuk için yapılan ön seçimi 20 puan farkla kazanmıştı (IVN, 2026).
Bu tabloyu okumanın iki hazır yolu var. Birincisi DSA çevresinin yorumu; Jacobin’in genel seçim ertesi başlığıyla: Sol, kazanabileceğini kanıtladı (Jacobin, 2026). İkincisi daha temkinli: Sosyalizm kazanmadı ama sosyalist söylem sosyalist kimliğin ötesine taştı. Serbestiyet’te Yunus Emre Erdölen’in yazdığı gibi, ılımlı Demokratlar bile solun popülerleştirdiği fikirlerle kazandı (Erdölen, 2026). Bu iki okuma, 2018’de Alexandria Ocasio-Cortez’in ön seçim zaferi ve 2020’de Bernie Sanders’ın başkanlık kampanyası için de yapılmıştı.
Ne var ki bu tartışma çoğu zaman üç farklı süreci birbirine karıştırıyor: seçmenlerin ideolojik dönüşümü, adayların siyasal söylemindeki dönüşüm ve sosyalist örgütlerin güç ve örgütlenme kapasitesindeki dönüşüm. Bu üçü birbirinden bağımsız gelişebilir. Seçmenler sosyalistleşmeden adaylar sosyalist hareketin dilini benimseyebilir. Adaylar bu dili benimserken sosyalist örgütler güçlenebilir de, zayıflayabilir de.
Bu dizi ikinci ve üçüncü süreç arasındaki ilişkiyle ilgileniyor. Sosyalist talepler yayıldı ama onları en görünür biçimde dile getirenler sosyalist değildi. James Talarico bu talepleri dinsel bir popülizmin, Abdul El-Sayed anti-tekelciliğin içinde yeniden kurdu. Bir talep başka bir geleneğin diline çevrildiğinde siyasal sahibi de değişebilir: Başarısı, onu savunagelen örgütün ve geleneğin değil, onu yeniden kuran adayın ve partinin hanesine yazılabilir.
Bunu tartışmanın ön koşulu, 2026’nın her şeyden önce bir dalga olduğunu kabul etmek. AP Voter Poll’a göre seçmenlerin yaklaşık 10’da 4’ü Kongre oyunu Trump’a muhalefetini göstermek için kullandı; ama bu bir program onayı değildi: Demokratlar ekonomide ancak küçük bir üstünlüğe sahipti ve Demokrat Parti seçmenin gözünde Cumhuriyetçilerden çok daha popüler değildi (AP, 2026a). Sonuçları seçmenin sosyalistleşmesinden çok Trump’ı cezalandırma isteği açıklıyor. Demokratlar Senato’da çoğunluğu aldı; Teksas, South Carolina, North Carolina, Ohio ve Kansas’ta koltuk kazandı (NBC News, 2026). Bu güçlenmenin hangi biçimi aldığını ise adayların söylemi belirledi.
Dalganın içindeki ayrım: Dört eyalet
Demokratların en çarpıcı üç Senato zaferi ve Florida’daki yenilgi bir arada okunduğunda “sosyalist söylem kazandı” tezinin sınırı hemen görünür. Tablo, adayları, programlarının sosyalist hareketin taleplerine yakınlığına göre, en yakından en uzağa sıralıyor. Bu sıralama nicel bir endeks değil, adayların öne çıkardığı programatik taleplere dayanan nitel bir değerlendirme. Kira artışlarına sınır getirilmesini, milyarderlerin vergilendirilmesini ve ICE’ın kaldırılmasını savunan Angie Nixon ilk sırada (FOX 13, 2026; Daily Signal, 2026). Medicare for All, milyarder servet vergisi ve İsrail’e askeri yardımın kesilmesi talepleriyle El-Sayed ikinci (AP, 2026b; Abdul for Senate, 2026). “Tepe ile taban” karşıtlığına dayanan dinsel referanslı bir popülizmle Talarico üçüncü. Trans kadınların kadın sporlarına katılımına karşı çıkan merkezci Annie Andrews ise sonuncu (PinkNews, 2026).
|
Eyalet |
Demokrat aday | Trump’ın 2024 farkı | 2026 sonucu | 2024’e göre kayma |
| Florida | Angie Nixon | +13,1 | Kaybetti: %48 – %50,9 | Yaklaşık 10 puan |
| Michigan | Abdul El-Sayed | +1,4 | Kazandı: %52,5 – %45,5 | Yaklaşık 8,5 puan |
| Teksas | James Talarico | +13,7 | Kazandı: %55,1 – %43 | Yaklaşık 26 puan |
| South Carolina | Annie Andrews | +17,9 | Kazandı: %51,1 – %46,6 |
Yaklaşık 22 puan |
Kaynak: 2026 sonuçları NBC News (2026), Trump’ın 2024 farkları Ballotpedia (2024). Kayma, bu iki farkın toplamıdır. Michigan sonuçları henüz kesinleşmemiştir.
Dört eyaletten nedensel bir sonuca varamayacağımızın farkındayız; amacımız bir etkiyi ölçmek değil, “sosyalist söylem kazandı” iddiasının seçim sonuçlarıyla ne ölçüde örtüştüğünü sorgulamak. Sonuçları yalnızca adayların söylemi değil, rakibin kim olduğu, harcanan para ve seçmen katılımı da belirledi. Yine de tablo daha mütevazı bir şeyi gösteriyor. Başarıyı kazanıp kaybetmekle değil 2024’e göre kaymayla, adayları da öz tanımlarıyla değil programlarıyla ölçtüğümüzde, kayma, programın sosyalist taleplere yakınlığına göre sıralanmıyor. En büyük kaymayı üçüncü sıradaki Talarico, ikincisini programı en uzak Andrews yakaladı; en yakın iki aday ise en küçük kaymaları gösterdi.
CNN (2026) de aynı karşılaştırmayı yaptı ve benzer rakamlara ulaştı: Sanders’ın desteklediği ve partinin sol kanadına en yakın dört Senato adayı, aralarında El-Sayed ve Nixon da olmak üzere, 2024’e göre en zayıf dört performansı gösterdi ve Kansas, Georgia ve Iowa’daki daha ılımlı Demokratların gerisinde kaldı. CNN buradan, “aşırı sol” diye nitelediği bu adayların Demokratlar lehine dalganın daha zayıf olduğu bir seçimde Demokratlara kaybettirebileceği sonucunu çıkarıyor. Aynı haberde aktarılan bir başka analiz ise DSA destekli adayların genelinde ortalama 16,5 puanlık bir ilerleme buluyor. İki bulgu çelişmiyor, farklı aday gruplarını ölçüyor: Biri çekişmeli eyaletlerdeki Senato yarışlarını, öteki çoğu güvenli Demokrat bölgelerde yarışan DSA adaylarını. Bizim okumamız daha temkinli: Bu bulgular sosyalist taleplerin bir bedeli olduğunu kanıtlamaz; kendiliğinden bir oy primi getirdiğini de göstermez. Teksas’ta Demokratların valilik dahil bütün eyalet çapındaki yarışları kazanması da, Talarico’nun zaferinin kendi söyleminden çok dalganın ifadesi olduğunu düşündürüyor (NPR, 2026).
Rakip faktörü de belirleyiciydi. Andrews, siyasette deneyimsiz Darline Graham’la yarıştı (CBS News, 2026); Talarico’nun rakibi Ken Paxton ise azil süreci ve yolsuzluk suçlamalarıyla yıpranmış bir isimdi (PBS, 2026). Michigan ise nadir bir karşılaştırma imkânı sunuyor, çünkü rakip aynı kaldı. Mike Rogers, Trump’ın da oy pusulasında olduğu 2024’te merkezci Elissa Slotkin’e 0,3 puan farkla kaybetmişti (Michigan Secretary of State, 2024); 2026’da El-Sayed’e karşı fark 7 puana çıktı. El-Sayed, bu ilerlemeye rağmen CNN’in karşılaştırmasında 2024’e göre en düşük kaymayı yakalayan dört Demokrat Senato adayı arasında kaldı (CNN, 2026); bunun ne kadarının programdan, ne kadarının İsrail tartışmasından, Stevens’ın Rogers’ı desteklemesinden ya da dış grupların harcamasından (Bridge Michigan, 2026) kaynaklandığını şimdilik ayırmak mümkün değil.
Kampanyaları birleştiren tema, üretim ilişkilerine dayalı bir sınıf karşıtlığı değil, yolsuzluğa ve gücün küçük bir azınlıkta toplanmasına duyulan öfkeydi. Talarico hayat pahalılığını siyasete para akıtan milyarderlere bağladı, rakibi Paxton’ın büyük bağışçılara bağımlılığına saldırdı ve “Teksas satılık değil” sloganını kullandı (PBS, 2026); El-Sayed siyaseti şirket parasından arındırmayı, Andrews Washington’daki yolsuzlukla mücadeleyi öne çıkardı (Michigan Advance, 2026; CBS News, 2026). Bu öfke sınıf siyasetinin ham maddesi olabilir, ama liberal bir “temiz yönetim” söylemine de dönüşebilir.
Florida ise başka bir şeyi sınadı. Nixon Haziran’da DSA’ya katıldı, ama DSA ona resmî destek vermedi (PolitiFact, 2026). Yine de programı sosyalist taleplere en yakın aday oydu. Cumhuriyetçiler kampanyalarını Nixon’ın DSA üyeliği üzerine kurdu. Florida böylece sosyalist bir programdan çok sağın “sosyalist” etiketiyle yaptığı saldırıyı sınadı: Nixon kaybetse de 2024’e göre yaklaşık 10 puanlık kayma, bu saldırının Demokratlara yönelen genel eğilimi bütünüyle durduramadığını düşündürüyor.
Sınıf dilinin ithali: “Duman perdesi” tezi ve anti-tekelcilik
Burada bir ayrım gerekiyor. Sınıf dili, toplumsal eşitsizlikleri sınıfsal bir karşıtlık üzerinden anlamlı kılar: tepede bir azınlık, altta bir çoğunluk. Sınıf siyaseti ise bu karşıtlığı kolektif eyleme ve bağımsız örgütlenme kapasitesine dönüştürmeye çalışır. Sendikada, işyerinde ve mahallede kendi kendini temsil edebilen bir siyasal özne kurmayı hedefler.
Sınıf dili küçümsenecek bir şey değil. Ahlaki öfke ve adalet talepleri sınıf oluşumunun dışında değil, kurucu bir parçasıdır; ırk ve cinsiyet temelli baskılara karşı mücadeleler de öyle. Ama dil örgütlenmenin yerini tutmaz. Sınıf dili sınıf siyasetinin kapısı olabilir, kendiliğinden ona dönüşmez. Talarico ve El-Sayed’de de sınıfı tanımlayan, üretimdeki konum değil, gelir ve güç.
Talarico: Kültür savaşları bir duman perdesi mi?
Talarico’nun kampanyası tek bir formüle dayanıyordu: Toplumdaki bölünmelerin çoğu, insanların kendilerine değil birbirlerine saldırmasını isteyen milyarderler tarafından üretiliyor. Kampanya açılışında bunu daha da keskin söyledi: “Amerika’yı yıkan tek azınlık milyarderlerdir. Kültür savaşları bir duman perdesidir” (Texas Tribune, 2026). Bu yazıda “duman perdesi tezi” dediğimiz şey, Talarico’nun metaforundan aldığımız bu fikir: kültür savaşlarının egemen sınıfların ürettiği bir dikkat dağıtma olduğu. Fikrin ABD solunda uzun bir geçmişi var; en bilinen örneği Thomas Frank’in What’s the Matter with Kansas? kitabı (Frank, 2004).
Tezin bir çıkış kapısı da var: Kültür savaşları bir dikkat dağıtmaysa, o alandaki tavizlerin bedeli de düşük görünür. Talarico 9 Eylül’de Fox News’te, “güvenliği veya adaleti tehlikeye atıyorsa” trans sporcuların kız sporlarında yarışmasına karşı olduğunu söyledi. Bu, açık bir geri adımdı: Talarico, Teksas Temsilciler Meclisi üyesiyken trans öğrenci sporcuların cinsiyet kimliklerine uygun takımlarda yarışmasını yasaklayan Cumhuriyetçi tasarılara karşı oy vermiş, 2021’de “bazı şeyler sporda kusursuz adil rekabetten daha önemlidir” demişti (Texas Tribune, 2026).
Geri adımın nedeni büyük olasılıkla çerçeve değil, seçmen baskısıydı: Paxton trans sporcular meselesini kampanyasının merkezine koymuştu, Talarico ise Cumhuriyetçilere yakın seçmenleri kazanmaya çalışıyordu ve geri adımı da Cumhuriyetçi seçmene hitap eden Fox News’te attı (Texas Tribune, 2026). Sınıf çerçevesi kullanmayan Andrews de aynı yolu izledi: 2022’de South Carolina’nın trans sporcuları kız ve kadın takımlarından dışlayan yasasına karşı çıkmıştı; Ekim’de Trump onu transfobik bir lakapla hedef alınca, yayımladığı reklamda trans kadınların kadın sporlarında yarışmasını desteklemediğini söyledi (PinkNews, 2026). Yine de “duman perdesi” çerçevesi tavizin nedeni değil, ama onu gerekçelendirmeyi kolaylaştırıyor: Aday “asıl mesele milyarderler” diyerek yoluna devam edebilir. Kültür savaşlarının araçsallaştırıldığını söylemek baskının maddi gerçekliğini inkâr etmek değildir; ama “duman perdesi” metaforu baskıyı sınıfın üstüne eklenmiş yapay bir katman gibi gösterme riskini taşıyor. Oysa Stuart Hall’ın ırk için söylediği gibi, baskı biçimleri sınıfın dışında değil, sınıfın yaşanma biçimleridir (Hall, 1980).
Asıl soru, ekonomik eşitsizliği merkeze alan bir söylemin öteki eşitsizlikleri sınıf mücadelesinin kurucu parçaları olarak mı, yoksa gerektiğinde bırakılabilecek ikincil meseleler olarak mı gördüğü. “Duman perdesi” çerçevesi ikincisine kapı aralıyor.
“Sosyalist değilim, kapitalistim”
Programları sosyalist taleplere en yakın, eyalet çapında yarışan üç adayın üçü de kendini kapitalist olarak tanımladı. Talarico, Cumhuriyetçilerin onu sosyalist gibi göstermeye çalıştığından yakınırken “Ben bir kapitalistim” dedi (TIME, 2026). DSA’ya katılan Nixon bile sosyalist olmadığını söyledi; kendini bir röportajda “daha çok bir sosyal demokrat” (RealClearPolitics, 2026), bir başkasında “güçlü düzenlemelere inanan bir kapitalist” (Fox News, 2026b) olarak tanımladı.
El-Sayed de Stevens’la 27 Temmuz’daki ön seçim tartışmasında kendisinin sosyalist değil, “kapitalizmin nasıl işlediğini bilen bir kapitalist” olduğunu söyledi (WSWS, 2026). Oysa programı sosyalist hareketin taleplerine yakındı: Medicare for All, tıbbi borçların silinmesi, milyarder servetinin vergilendirilmesi ve şirket parasının siyasetten arındırılması (Abdul for Senate, 2026). Fakat bu talepleri İlerici Dönem’den bugünün rekabet hukukçularına uzanan anti-tekelci geleneğin diliyle savundu. Bu gelenek sorunu tekelde, çözümü rekabetin yeniden tesisinde görür: Kapitalizmi düzeltmeye çalışır, aşmaya değil. İncelediğimiz üç örnekte de sosyalist talepler, eyalet çapında bir seçmene hitap ederken kapitalizmin “düzgün işleyen” bir versiyonunun diline çevrildi.
Michigan’ın örgütsel boyutu da önemli. El-Sayed “ne teknik ne de pratik olarak” DSA’lı olmadığını söyledi; buna rağmen DSA ön seçimde onun için kaynak seferber etti (Fox News, 2026a). Eyaletin en büyük sendikası UAW ve Amerikan Öğretmenler Federasyonu (AFT) da ön seçimde onu destekledi (Michigan Public, 2026; WSWS, 2026). Bu destek taktik bir tercih olabilir, ama aynı zamanda Gramsci’nin, muhalif güçlerin, önderliklerinin ve taleplerinin egemen siyasal düzen içinde soğurulmasını anlatan trasformismo kavramı açısından bir sınama vakası; dizinin ikinci yazısı bu soruyu ele alıyor.
Ara sonuç: Dil kimin hanesine yazılıyor?
Dört eyaletin sonuçları ve iki adayın söylemi birlikte okunduğunda şu tablo ortaya çıkıyor: 2026’da sınıf dili yayıldı, ama onu en görünür biçimde taşıyanlar kendilerini kapitalist olarak tanımlayan adaylardı. Talarico bu dili milyarderlerle halkı karşı karşıya koyan ahlaki bir popülizme, El-Sayed ise tekelci gücü sınırlamayı hedefleyen bir anti-tekelciliğe çevirdi. İlki siyasal ve ahlaki yozlaşmayı, ikincisi piyasa gücünün yoğunlaşmasını öne çıkardı. Asıl soru, bu dilin hangi örgütsel biçimde kalıcılaşacağı. Sosyalist hareket bu dalgadan ne ölçüde bağımsız bir güç olarak çıkacak? Sosyalist taleplerin kazandığı meşruiyet ve hareketin seçimlerle elde ettiği temsil ne ölçüde Demokrat koalisyon içinde bir trasformismo sürecine girecek? Dizinin ikinci yazısı bu soruları sermayenin bölünmesi, Gazze ve İran ile DSA’nın kopuş tartışması üzerinden ele alıyor.
Haberler ve analizler Abdul for Senate (2026). Billionaire Wealth Tax Calculator. AP (2026a). What motivated voters…. 4 Kasım. AP (2026b). Abdul El-Sayed wins Michigan Senate primary…. 5 Ağustos. Ballotpedia (2024). Presidential election, 2024. Bridge Michigan (2026). Abdul El-Sayed sets Michigan fundraising record. 16 Ekim. CBS News (2026). Annie Andrews wins South Carolina…. 4 Kasım. CNN (2026). Midterm returns show bad news…. 6 Kasım. Daily Signal (2026). Who Is Florida's Socialist Darling?. 19 Ağustos. Erdölen, Yunus Emre (2026). Kansas'ın derdi ne? Serbestiyet, 7 Kasım. FOX 13 (2026). One-on-One: Senate candidate Angie Nixon…. 8 Temmuz. Fox News (2026a). Unearthed social media posts…. 6 Ekim. Fox News (2026b). Angie Nixon insists 'I'm not a socialist'…. Ağustos. IVN (2026). The DSA Class of 2026…. 29 Haziran. Jacobin (2026). In Last Night's Midterms, the Left Proved It Can Win. 4 Kasım. Michigan Advance (2026). 'Medicare for All' message attracts voters…. 8 Ekim. Michigan Public (2026). UAW backs El-Sayed…. 5 Haziran. Michigan Secretary of State (2024). 2024 General Election Official Results…. 22 Kasım 2024. NBC News (2026). 2026 Senate Results. NPR (2026). Elon Musk will face scrutiny…. 4 Kasım. PBS (2026). Democrat James Talarico wins election…. 3 Kasım. PinkNews (2026). Annie Andrews answers Trump's transphobic slur…. 9 Ekim. PolitiFact (2026). How aligned is Angie Nixon with democratic socialists?…. 21 Ağustos. RealClearPolitics (2026). Angie Nixon: I Joined the Democratic Socialists…. 23 Ağustos. Texas Tribune (2026). In reversal, James Talarico says he opposes trans athletes…. 9 Eylül. TIME (2026). Democrats in Key Senate Races Embrace 'Capitalist' Label. 5 Ekim. WSWS (2026). Stevens and El-Sayed ("I am a capitalist") debate…. 31 Temmuz.
Kuramsal referanslar Frank, Thomas (2004). What's the Matter with Kansas? How Conservatives Won the Heart of America. New York: Metropolitan Books. Hall, Stuart (1980). "Race, Articulation and Societies Structured in Dominance." Sociological Theories: Race and Colonialism içinde. Paris: UNESCO, s. 305–345.




