Bu yazı, 2026 ABD ara seçimleri üzerine iki yazılık dizinin ikincisi. İlk yazı, sınıf dilinin 2026’da geniş bir meşruiyet kazandığını, ama onu en görünür biçimde kendilerini kapitalist olarak tanımlayan adayların taşıdığını gösterdi. Bu yazı, bu yeniden biçimlenmenin sosyalist örgütlerin bağımsızlığına ne yaptığını üç alanda soruyor: seçim parası, dış politika dili ve DSA’nın (Democratic Socialists of America, Amerika Demokratik Sosyalistleri) örgütsel stratejisi. Bu yazının tezi şudur: Eyalet çapındaki seçim zaferleri, sosyalist örgütlerin bağımsız siyasal başarısı olarak değil, Demokrat koalisyonun başarısı olarak ortaya çıktı. Temel tehlike, Demokrat Parti’nin talepleri ve temsilcileri bünyesine katarken sosyalist örgütlerin bağımsız kapasitesinin gelişmesini sınırlaması.
Sermaye Bölündüğünde
“Sermayenin siyasal gücü” analizleri çoğu zaman tek parça bir sermaye varsayar, ama 2026’nın para akışları sermayenin tek bir siyasal blok olarak hareket etmediğini gösteriyor. Burada iki tür parayı ayırmak gerekiyor. Adaylara yapılan bağışlar yasal bir tavanla sınırlıdır; süper PAC’ler (seçimlerde belirli adayları desteklemek veya onlara karşı kampanyalar yürütmek amacıyla sınırsız miktarda bağış toplayıp harcayabilen bağımsız siyasi kuruluşlar) ise adaylara doğrudan para veremez, ama sınırsız bağış toplayıp harcayabilir. Büyük servetler seçimlere esas olarak bu ikinci kanaldan girer.
Paxton’ın kendi kampanyası yalnızca 21,6 milyon dolar toplayabildi, ama onu destekleyen Texas PAC 158 milyon dolar topladı; bunun neredeyse tamamı Elon Musk’tan geldi. Talarico’yu destekleyen Lone Star Rising süper PAC’inin topladığı 31 milyon doların 11,5 milyonu ise LinkedIn’in kurucularından Reid Hoffman’dan geldi (KPRC, 2026). Bu rakamlar şunu söylüyor: Teknoloji sermayesinin bir bölümü doğrudan bir seçim aktörü ve Trumpizmle iç içe; ama bazı büyük bağışçılar “milyarderlere karşı” kampanya yürüten Talarico’nun arkasında durabiliyor (Texas Tribune, 2026a).
Talarico’nun kendi kampanyası da yalnızca küçük bağışlarla finanse edilmedi: Talarico bağışların yüzde 97’sinin küçük bağışçılardan geldiğinin altını çizse de (Texas Tribune, 2026a), miktar olarak 140,3 milyon dolarlık gelirin ancak yarısı 200 doların altındaki bağışlardan oluşuyordu (KPRC, 2026; Texas Tribune, 2026b). ABD’de eyalet çapındaki genel seçim yarışlarının maliyeti, adayları bu tür paraya bağımlı kılıyor. Bunun olası bir sonucu var: Kısmen varlıklıların finanse ettiği bir kampanyada adaylar, Talarico gibi, milyarderlerin siyasetteki nüfuzunu rahatça eleştirebilir; ama iş mülkiyet ilişkilerine dokunan bir programı savunmaya geldiğinde aynı rahatlığı göstermeleri kolay olmayabilir.
Ön seçimlerde ise tablo farklıydı. Angie Nixon, Florida’daki Senato ön seçimini 16,3 milyon dolar toplayan Alexander Vindman’a karşı bir milyonun altında parayla (Radio Big Boy, 2026), Darializa Avila Chevalier de New York’ta AIPAC dahil milyonlarca dolarlık dış harcamaya rağmen kazandı (IVN, 2026). Sosyalist hareketin örgütsel kapasitesi gerçek; gönüllü emek ön seçimlerde büyük parayı yenebiliyor, ancak Nixon’ın genel seçim yenilgisi bu başarının sınırlarını düşündürüyor. Örgütsel gücün Demokrat koalisyon içinde elde ettiği kazanımların bağımsız siyasal güce dönüşüp dönüşmeyeceği ise açık bir soru.
Gazze ve İran: Anti-militarizmin iki dili
ABD ile İsrail’in İran’a karşı yürüttüğü savaş geniş bir hoşnutsuzluk yarattı: Seçim arifesinde seçmenlerin yüzde 55’i askeri harekâtın bedeline değmediğini düşünüyordu, değdiğini düşünenler ise yüzde 25’te kaldı (Reuters, 2026).
New York’ta Gazze konusundaki sol pozisyon artık başlangıç noktasıydı. Claire Valdez de rakibi Antonio Reynoso da İsrail’in eylemlerini soykırım olarak nitelendirdi ve her türlü askeri yardıma karşı çıkma sözü verdi; ayrışma pozisyon değil, sahicilik üzerinden yürüdü (City & State, 2026).
Michigan bu değişimin sınırlarını da gösterdi. Seçimden iki gün önce, ön seçimde El-Sayed’e kaybeden Haley Stevens Cumhuriyetçi Mike Rogers’ı destekledi. Stevens gerekçe olarak El-Sayed’in yayıncı Hasan Piker’la yakınlığını ve yorumcu Cenk Uygur’un Rebellion PAC’inin market fiyatlarından İsrail’i sorumlu tutan reklamını kınamamasını gösterdi (Daily Signal, 2026).
Anti-militarizmin iki ayrı damarı burada kesişiyor. El-Sayed, Donald Trump’ın İsrail’e yıllık yaklaşık 4 milyar dolarlık askeri yardımı sona erdirme planını memnuniyetle karşıladı; İsrail’e silah satışına karşı çıkmayı soykırımla gerekçelendirirken, başka müttefiklere verilen askeri desteği vergilerin ülke içinde harcanması gerektiği gerekçesiyle sorguladı (NPR, 2026b). Aynı talep “Önce Amerika” milliyetçiliğinde de karşılık buluyor. El-Sayed iki dili aynı nefeste konuşuyor ve bu, dizinin başından beri sorduğu biçim sorusunu bu kez dış politikada önümüze koyuyor: Aynı talep, hangi dille kurulduğuna göre farklı siyasetlere bağlanabilir. Dayanışma diliyle kurulduğunda talebin öznesi Filistinliler, maliyet diliyle kurulduğunda Amerikalı vergi mükellefidir. İki dil bir arada durabilir, ama hangisinin ağır bastığı belirleyici: Talep maliyet diline yaslandıkça “Önce Amerika”yla arasındaki sınır incelir. Ekonomik argüman kullanmak sorun değil; enternasyonalist bir sol maliyet argümanını dayanışmanın yerine değil, yanına koymak zorunda.
Trasformismo: Bir hipotez olarak
Buradaki paradoks açık: Sosyalist hareket seçim siyasetinde hiç olmadığı kadar güçlü, ama bu gücün ürünlerinin çoğu denetlemediği bir partiye ait. Antonio Gramsci’nin trasformismo kavramı, muhalif grupların önce tek tek liderlerinin, sonra bütün grupların egemen bloka emilmesini ve bunun sonucunda alt sınıfların kendi bağımsız siyasal öznelerini kuramamasını anlatır (Gramsci, 1971). Kavramı burada bir sonuç olarak değil, sınanması gereken bir mekanizma olarak kullanıyoruz.
İki partili sistemde sosyalist taleplere en yakın adaylar için Demokrat listesinden yarışmak en gerçekçi yoldu. Eyalet çapındaki üç aday bu listeden kendilerini kapitalist olarak tanımlayarak yarıştı; DSA’nın desteklediği Kongre ve yerel adaylar da aynı listeye girdi. Bunların birçoğu adaylığı ön seçimlerde parti içindeki güçlü rakiplerini yenerek kazandı. Böylece bu kazanımlar, sosyalist hareketin örgütsel başarısı olduğu kadar Demokrat Parti’nin seçim başarısına da dönüşebiliyor.
Burada iki kapasiteyi ayırmak gerekiyor: sosyalist hareketin bağımsız bir örgütlü güç olma kapasitesi ve Demokrat Parti’nin talepleri ve adayları bünyesine katarak soğurma kapasitesi. Bu iki kapasite, Medicare for All gibi bir talebin yayılmasıyla birlikte büyüyebilir: Talep hem onu savunan hareketin meşruiyetini artırır hem de partinin onu kendi koşullarıyla sahiplenmesine imkân tanır. Yine de Demokrat Parti’nin soğurma kapasitesinin zayıf bir noktası var: Seçmenlerin önemli bir bölümü Demokratlara partiye bağlılıktan çok Trump’a tepki nedeniyle oy verdi. Seçim sonrası AP Voter Poll’a göre Demokrat Parti seçmenin gözünde Cumhuriyetçilerden pek daha popüler değil ve pek çok seçmen iki partiye de güvenmiyor (AP, 2026). Trump’a duyulan öfke dindiğinde bu seçmenlerin partiye bağlı kalacağının bir garantisi yok; bu da sosyalist hareketin kendi örgütünü kurması için açık bir alan bırakıyor.
Demokrat Parti bu işlev için yapısal olarak donanımlı: Üyelik ya da program disiplini yok. Ön seçimler, parti yönetiminin onayı olmadan farklı akımların adaylık için yarışmasına imkân veriyor; ancak seçilen adayı onu destekleyen örgüte bağlayan hukuki bir mekanizma yok (LeGore, 2025). Öte yandan aynı gevşeklik, sosyalistlerin parti listesini kullanabilmesini de mümkün kılıyor: Bağımsız örgütlenmeye alan açan özellik, soğurulma riskini de üretiyor. Mike Davis, Prisoners of the American Dream başlıklı kitabında (1986) emek hareketinin partiyle bu “verimsiz evliliğini” ABD işçi sınıfının siyasal çaresizliğinin merkezine yerleştirmişti. Tarihsel bir örnek de var: Popülist Parti’nin taleplerinin bir kısmı Demokrat Parti’ye geçti, bağımsız örgütü ise eridi (Erdölen, 2026).
2026’dan bu mekanizmanın nasıl işleyebileceğine dair üç işaret çıkıyor; hiçbiri kanıt değil, ama her biri sınanabilir.
Ekonomide çadır geniş. “Hayat pahalılığı” neredeyse herkesin kullandığı ve her birinin başka bir içerik yüklediği kelimeydi. Aynı dalgada El-Sayed Medicare for All ve servet vergisiyle, Talarico milyarderlerin nüfuzuna karşı bir söylemle, Annie Andrews ise Washington’daki yolsuzluğa karşı merkezci bir çizgiyle kazandı; parti bu farklı ekonomik içerikleri aynı çatı altında toplayabildi. Sınıf dili parçalayıcı bir güç olarak değil, koalisyonun bir lehçesi olarak işledi.
Kimlik siyasetinde taviz için alan açılıyor. Talarico’nun trans sporcular konusundaki geri adımı, ilk yazıda gördüğümüz gibi, bu mekanizmayı gösteriyor. Sınıf dilini kullanan bir aday, maliyetli bulunan bir talebi bırakıp ekonomik dili koruyarak merkeze yaklaştı. Bu tek başına bir seçim manevrası; tekrarlandığında ise moleküler trasformismo’nun tanıdık bir kalıbına dönüşür: Talebin taşıyıcısı kalır, talebin kendisi yolda düşer.
İsrail’de çadır yırtılıyor. İsrail meselesi Demokrat koalisyonu böldü, ama bu bölünme seçmenler arasında değil, parti elitleri arasında yaşandı. Stevens’ın Rogers’ı desteklemesi bunun en açık göstergesi. Seçmen düzeyindeki bölünme ise seçimi kaybettirmedi: El-Sayed, Oakland County’nin Yahudi nüfusun en yoğun olduğu bazı seçim bölgelerinde 2024’te Elissa Slotkin’in aldığı oyun gerisinde kalsa da yarışı rahatça kazandı (NPR, 2026a). Talep El-Sayed gibi bir adayın ağzından partinin listesine girebildi; ama partinin AIPAC gibi bağışçı ağlarıyla çatıştığı için sorunsuz soğurulamadı. Bu gerilimin kimin lehine sonuçlanacağı ise henüz açık değil.
Şimdilik yalnızca seçim söylemi düzeyindeyiz. Demokratlar iktidarda bu talepleri yukarıdan ve kısmen karşılayarak yeniden tanımlamaya girişirse, trasformismo daha geniş bir sürecin, Gramsci’nin pasif devrim dediği, aşağıdan bir kopuş olmadan yukarıdan gerçekleştirilen dönüşümün parçası hâline gelir.
DSA ve kopuş sorunu
ABD sosyalist hareketinin Demokrat Parti’yle ilişkisi yarım yüzyılı aşkın süredir aynı soru etrafında dönüyor. DSA’nın kurucularından Michael Harrington’ın savunduğu “yeniden hizalanma” (realignment) stratejisi partiyi içeriden, Avrupa tipi bir sosyal demokrat partiye dönüştürmeyi hedefliyordu (Isserman, 2000); karşısında derhal kopuşu savunan “temiz kopuş” (clean break) çizgisi duruyor. Bernie Sanders sonrası DSA’da bir sentez arandı: Parti listesini taktik olarak kullanıp örgütsel bağımsızlığı biriktirerek kopuşu hazırlamayı öngören “kirli kopuş” (dirty break) (LeGore, 2025). Oysa DSA 2025 kongresinde “Parti İnşasının İlkeleri” kararıyla “vekil parti” (party surrogate) modelini resmen benimsedi (DSA, 2025). Karar bağımsız bir sosyalist kitle partisi olma hedefini koruyor, ama örgütü kendine ait bir seçim listesi olmadan parti gibi davranan bir yapı olarak tanımlıyor: Demokrat listesi bir araç olarak kullanılmaya devam ediyor. Örgüt içindeki eleştirmenler ise bu modelin kopuş ufkunu kaybettirdiğini savunuyor (LeGore, 2025).
2026 sonuçları ilk bakışta vekil parti modelini doğruluyor gibi görünüyor. DSA destekli adaylar AIPAC ve kurumsal harcamalara rağmen görevdekileri devirdi, yerel yarışlarda da kazandı. Brooklyn’de ön seçimi kazanan Claire Valdez ise doğrudan örgütün kendi kadrolarından geliyor: New York DSA’nın eski üyelik sorumlusu ve bir UAW sendika örgütçüsü olan Valdez, DSA’nın Kongre’ye girecek ilk kadro adayı olarak görülüyor (IVN, 2026). Parti listesi sosyalist kadrolar için bir platform olabiliyor. Bu kazanımlar yalnızca uygun seçim koşullarının değil, DSA’nın yıllardır sürdürdüğü örgütlenmenin, gönüllü emeğinin ve kadro yetiştirme çabasının da ürünü. Valdez’in zaferi, New York DSA’nın güçlü kapı kapı saha çalışmasına dayanıyordu (City & State, 2026). Bu birikimi teslim etmek, Demokrat Parti’yle kurulan ilişkinin sınırlarını ve risklerini tartışmaya engel değil; tersine, onun nasıl korunup geliştirileceği sorusunu daha önemli kılıyor.
Asıl sınav ise seçimden sonra başlıyor. Seçilen adaylar Kongre’de, eyalet meclislerinde ve belediyelerde partinin disipliniyle, liderliğin baskısıyla, bağışçılarla ve yeniden seçilme kaygısıyla karşılaşacak. O noktada DSA’ya mı, Demokrat Parti’ye mi hesap verecekler? Vekil parti modeli örgütün seçilmişlerini kendi programına bağlayabilmesine dayanıyor; ama ABD seçim yasaları partilerin seçilmişlerini hukuken disipline etmesine büyük ölçüde izin vermiyor (LeGore, 2025). Hesap verebilirlik bu yüzden hukuki değil, siyasal mekanizmalara dayanmak zorunda: aday belirleme, yeniden destekleme ve örgütlü tabanın baskısı. Bağlayıcı bir mekanizma kurulamazsa vekil parti modeli bir kopuşa değil, kalıcı bir uyuma dönüşebilir: Örgüt kendi kadrolarını seçtirerek büyür, ama seçilenler örgüte değil partiye hesap verir. Bu da trasformismo‘nun moleküler biçimi olur.
Başka bir yol da mümkün: DSA seçilmişlerini bağlayan mekanizmalar kurabilir ve bu arada görünürlüğünü ve kapasitesini büyütmeyi sürdürebilir. Kalıcı bir uyumun mu, yoksa bu yolun mu ağır basacağını birçok sınav belirleyecek; seçim alanındaki önemlilerinden birkaçı şöyle: İlki, DSA üyesi Kongre üyelerinin İsrail’e askeri yardım ve savaş bütçeleri gibi kritik oylarda, Demokrat liderliğe karşı da olsa ayrı bir blok olarak kalabilmesi. İkincisi, “kadro adayı” modelinin bir istisna olarak kalmayıp DSA seçilmişlerini bağlayan bir mekanizmaya dönüşebilmesi. Üçüncüsü, New York’ta Belediye Başkanı Zohran Mamdani’nin yönetiminde sosyalist bir programın Demokrat parti makinesi ve finans sermayesiyle birlikte ayakta kalabilmesi.
Seçim dışında da önemli sınavlar var: İlki, DSA üyelerinin sendikalardaki taban gruplarında ve yeni örgütlenme kampanyalarındaki rolünün büyümesi; ilk yazıda El-Sayed’i desteklediğini gördüğümüz UAW gibi sendikaların Demokrat liste dışında bir siyasal araç kurmaya istekli olması. İkincisi, kampanyalar için seferber edilen gönüllülerin seçimden sonra örgütte kalması ve bu ağların kiracı birlikleri ve mahalle örgütleri gibi kalıcı yapılara dönüşmesi. Üçüncüsü, yeni üyelerin yalnızca kampanya gönüllüsü olarak kalmayıp örgütün karar süreçlerine ve siyasal eğitimine katılması.
Sonuç: Dalga çekildiğinde
2026 ara seçimlerinde hayat pahalılığı ve yolsuzluk etrafındaki öfkeyle sınıf dili geniş bir meşruiyet kazandı, ancak sosyalist talepler en görünür biçimde sosyalist olmayan adayların söyleminde yeniden biçimlendi. Eyalet çapındaki zaferler Demokrat koalisyonun hanesine yazılırken DSA, yıllardır biriktirdiği örgütsel güçle ön seçimlerde önemli kazanımlar elde etti. Ne var ki bu başarılar, bağımsız bir sınıf öznesinin kurulup kurulamayacağını henüz göstermiyor.
Bunun cevabı kazanımların hangi biçimi aldığına bağlı; 2026’da ise bu biçim iki yöne de işaret ediyor. DSA destekli adaylar parti listesini kendi kadroları için kullanabildi; buna karşılık ekonomik talepler koalisyonun lehçesine dönüştü, kimlik talepleri pazarlık masasına kondu, partinin çıkarlarıyla çatışan talepler ise elit düzeyinde dirençle karşılaştı. Dizinin başından beri sorduğu biçim sorusu burada belirleyici: Aynı talep bir tüketici şikayeti olarak da, bir toplumsal ilişki olarak da kurulabilir. “Kira çok yüksek” ile “ev sahibi ile kiracı ilişkisi değişmeli” aynı talep değil. İlk biçimde kalan talep koalisyonun lehçesine kolayca çevrilir; ikinci biçimde kurulan talep ise kendi örgütünü gerektirir.
Bu yüzden sosyalist hareket için temel tehlike söylemsel kazanımların örgütsel bağımsızlığa dönüşmemesi. Dalgalar gelip geçer; 2018’in de, 2026’nın da öyle olacak. Asıl soru, dalga çekildiğinde geriye kalanın kime ait olacağı: Seçilmiş dostlar mı, yoksa hesap veren kadrolar mı? Kampanya gönüllüleri mi, yoksa sendika üyeleri mi? Maliyet dili mi, yoksa dayanışma dili mi? Bu sorulara verilecek cevaplar, 2026’nın bir trasformismo anı mı, yoksa bir kopuşun hazırlığı mı olduğunu belirleyecek.
Haberler ve analizler AP (2026). What motivated voters…. 4 Kasım. City & State (2026). Mamdani ally Claire Valdez captures congressional seat. 23 Haziran. Daily Signal (2026). Michigan Democrat Haley Stevens Endorses…. 1 Kasım. DSA (2025). Principles for Party-Building (R07). Ağustos. Erdölen, Yunus Emre (2026). Kansas'ın derdi ne? Serbestiyet, 7 Kasım. IVN (2026). The DSA Class of 2026…. 29 Haziran. KPRC (2026). Talarico outraises Paxton in Texas Senate race…. 29 Ekim. LeGore, Michael (2025). Contradictions of the Party Surrogate Model. Reform & Revolution, 25 Eylül. NPR (2026a). Democrat Abdul El-Sayed defeats Republican Mike Rogers…. 5 Kasım. NPR (2026b). Abdul El-Sayed welcomes Trump's plan to cut Israel aid…. 4 Kasım. Radio Big Boy (2026). Dem Socialist Angie Nixon Wins…. 19 Ağustos. Reuters (2026). Nine things on US voters' minds…. 3 Kasım. Texas Tribune (2026a). Here are the megadonors and dark money groups…. 14 Mayıs. Texas Tribune (2026b). Tracking the money raised and spent…. 29 Ekim.
Kuramsal referanslar Davis, Mike (1986). Prisoners of the American Dream: Politics and Economy in the History of the US Working Class. London: Verso. Isserman, Maurice (2000). The Other American: The Life of Michael Harrington. New York: PublicAffairs. Gramsci, Antonio (1971). Selections from the Prison Notebooks. Haz. Quintin Hoare ve Geoffrey Nowell Smith. London: Lawrence & Wishart.




